Δημιουργός: Σταυροπούλου Μαρία
Αυτό το έργο αντλεί έμπνευση από την συνεχώς μεταβαλλόμενη επιφάνεια της θάλασσας - ποτέ σταθερή, πάντα σε μετάβαση. Αντανακλά μια ευρύτερη συνθήκη αλλαγής που βρίσκεται στη φύση και στον εαυτό: λεπτή, συνεχής και αθροιστική.
Κατασκευασμένο με δύο στρωματοποιημένα στημόνια, το ύφασμα εισάγει βάθος μέσω της δομής. Τα στημόνια βρίσκονται το ένα πάνω στο άλλο και αλληλοσυνδέονται επιλεκτικά, επιτρέποντάς τους να εναλλάσσονται στην επιφάνεια. Αυτό δημιουργεί περιοχές συμπίεσης και ανοιχτότητας, όπου η σύνθεση φαίνεται να μεταβάλλεται μεταξύ καταστάσεων.
Τα εκτεθειμένα τμήματα στημονιού διακόπτουν το υφαντό πεδίο, αποκαλύπτοντας ματιές από αυτό που βρίσκεται από κάτω. Αυτά τα ανοίγματα προσκαλούν μια ανάγνωση πέρα από την επιφάνεια, υποδηλώνοντας τι είναι κρυμμένο, μερικώς κρυμμένο ή μη άμεσα προσβάσιμο. Το ύφασμα γίνεται ένα στρωματοποιημένο σύστημα όπου η ορατότητα ελέγχεται και το νόημα παραμένει σε ροή.
Το κρόσσι επεκτείνει αυτή την κατάσταση αστάθειας. Αφημένο ελεύθερο, ανταποκρίνεται στον αέρα και την κίνηση, χωρίς ποτέ να καταλήγει σε μια σταθερή μορφή. Συνεχίζει τη λογική του κομματιού πέρα από την υφαντή δομή, ενισχύοντας μια κατάσταση συνεχούς αλλαγής.
Η κίνηση ενσωματώνεται στην κατασκευή αντί να απεικονίζεται. Το έργο ορίζεται από συνεχείς μετατοπίσεις —μεταξύ στρωμάτων, μεταξύ ορατότητας και απόκρυψης— που παραμένουν, όπως η θάλασσα και ο εαυτός, διαρκώς μεταβαλλόμενες.