Το βράδυ της 29 Απριλίου έξω από την κεντρική είσοδο ενός πανέμορφου εκλεκτικιστικού κτιρίου της Ιθάκης 31 στην Κυψέλη έβλεπες μια ουρά και η αναμονή για να μπεις μέσα διαρκούσε κοντά στο δεκαπεντάλεπτο. Πως διαδόθηκε η είδηση, δεν ξέρω, δηλαδή δεν είχα διαβάσει τίποτα σχετικά. Η δική μου ενημέρωση μου έγινε χάρη στο Instagram του Matthias Arndt. Μας καλούσε να δούμε μια έκθεση με τον τίτλο «Homecoming» όπως την ονόμασαν μαζί με την επιμελήτρια Πολίνα Κοσμαδάκη προτού το ανακαινίσει και το μετατρέψει σε ιδιωτική κατοικία αλλά και σε ένα παλιού τύπου salon – art studio. Μια έκθεση που απαρτίζεται από έργα νέων, αλλά και καθιερωμένων, Ελλήνων και Ελληνίδων καλλιτεχνών αλλά και σημαντικών διεθνών ονομάτων μέρος της προσωπικής του συλλογής.
Έργα ζωγραφικά, γλυπτά ή κεραμικά, με βασική ύλη το μαλλί, το μέταλλο, το γυαλί, το ύφασμα, το παραδοσιακό κέντημα, αλλά και ηχητικές εγκαταστάσεις, φωτογραφία και βίντεο, τοποθετημένα σε τοίχους ή κρυμμένα σε δωμάτια, μοιάζουν να συνομιλούν με το πάλαι ποτέ μεγαλοαστικό διαμέρισμα.
Ο Matthias Arndt αποτελεί μια προσωπικότητα της διεθνούς εικαστικής σκηνής ήδη από το 1994 όταν άνοιξε στο Βερολίνο την πρώτη του γκαλερί Arndt & Partner, στο σύμπλεγμα εσωτερικών κήπων, επαγγελματικών χώρων και κατοικιών Hackesche Höfe στο Μίτε. Στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει λίγα χρόνια νωρίτερα ως εθελοντής στην Documenta κι αυτό ίσως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο ότι η γκαλερί έδωσε από την αρχή βήμα σε διεθνείς καλλιτέχνες ανάγοντας την σε μία από τις πιο γνωστές του Βερολίνου της μετά του τείχους εποχής. Ο ίδιος παράλληλα εξελίχτηκε σε σημαντικό επιμελητή, σύμβουλο τέχνης και συλλέκτη φτάνοντας το 2015 να ιδρύσει το Arndt Art Agency.
Παρόλο που μοιράζεται τη ζωή του μεταξύ Γερμανίας και Αυστραλίας, την πατρίδα της γυναίκας του Tiffany, ως ταγμένος φιλέλληνας διατηρεί περισσότερα από ένα σπίτι στην Αθήνα ενώ μόλις ανακαίνισε ένα παλιό ελαιοτριβείο στον Μαραθόκαμπο της Σάμου για να το λειτουργήσει ως residency από την άνοιξη του 2027. Το εξαιρετικό τριώροφο διατηρητέο οικοδόμημα της Κυψέλης με στοιχεία art deco στην κεντρική της είσοδο και στα μπαλκόνια, το ανακάλυψε κάπως τυχαία. Ένα από τα πρώτα πράγματα για το οποίο πληροφορήθηκε ήταν ότι το διαμέρισμα του 1ου ορόφου υπήρξε κατοικία του Οδυσσέα Ελύτης από το 1940 μέχρι το 1957. Καθώς δεν μπορούσε να αντισταθεί έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποκτήσει το διαμέρισμα του 2ου ορόφου. Ψηλοτάβανο, άπλετοι κοινόχρηστοι χώροι, διάδρομοι που οδηγούν σε περισσότερα δωμάτια, εσωτερικές σκάλες που καταλήγουν σε βοηθητικούς χώρους όπως το πλυσταριό, και στην ταράτσα, χαρακτηριστικά μια κατοικίας υψηλών προδιαγραφών του 1920.
Ωστόσο, καθώς σύντομα θα αλλάξει μορφή θέλησε να κάνει κάτι για τους Αθηναίους φιλότεχνους, φίλους του ή μη. Έτσι, στήθηκε η έκθεση αυτή όπου οι φθαρμένοι τοίχοι, οι ξεβαμμένες ταπετσαρίες, τα πολύχρωμα βιτρό, τα ξύλινα δάπεδα, οι μαρμάρινοι νιπτήρες, αποτελούν ιδανικό φόντο για τα έργα των Γιάννη Κουνέλλη, Γιάννη Βαρελά, Ηλία Παπαηλιάκη, Νικομάχης Καρακωστάνογλου, Μάρω Φασούλη, Μαρία Κόντη, Σεβαστιάνας Κωνστάκη, Ιωάννα Λημνίου, Μάρω Μιχαλακάκου, Ιωάννα Πανταζοπούλου, Πολίνα Μήλιου, Τεό Τριανταφυλλίδη, Ευγενία Βερελή, Μαλβίνα Παναγιωτίδη. Σε αντιπαράθεση με έργα όσων συνεργάζεται χρόνια όπως η Σοφί Καλ, ο Τόμας Χίρσχορν, ο Γέπε Χάιν, ο Γκρέγκορ Χίλντεμπραντ, ο Καναδός Ζαν-Υβ Κλάιν, η Αυστραλέζα Τάμι Κανάτ κι άλλων πολλών.
Έργα ζωγραφικά, γλυπτά ή κεραμικά, με βασική ύλη το μαλλί, το μέταλλο, το γυαλί, το ύφασμα, το παραδοσιακό κέντημα, αλλά και ηχητικές εγκαταστάσεις, φωτογραφία και βίντεο, που οι καλλιτέχνες παραχώρησαν ή ακόμα και δημιούργησαν για την περίσταση, τοποθετημένα σε τοίχους ή κρυμμένα σε δωμάτια, μοιάζουν να συνομιλούν με το πάλαι ποτέ μεγαλοαστικό διαμέρισμα που φέρει ή μάλλον έχει καταγράψει μέσα σε έναν αιώνα ζωής την ανθρώπινη δραστηριότητα και μνήμη της πόλης και της χώρας. Εκεί μέσα που κάποτε πιθανόν να φιλοξενούνταν μέλη της καλλιτεχνικής και πνευματικής Αθήνας, οι οποίοι ενδεχομένως να παρουσίαζαν σύντομα δράματα ή να απήγγειλαν ποίηση ή να ερμήνευαν μουσικά κομμάτια, όπως προδίδει μία μικρή σκηνή, μαρτυρώντας τον αστικό πολιτισμό μιας άλλης εποχής. Με την ελπίδα ότι μελλοντικά θα τον επαναφέρει στη σημερινή του εκδοχή.
Πηγή: lifo.gr
